Mijn zoektocht…

Ik had van te voren nooit kunnen bedenken welke positieve impact de diagnose borstkanker op mijn leven zou hebben…

In december 2008 kreeg ik een miskraam, 2 maanden later bleek ik een tumor van 5 cm in mijn linker borst te hebben. Terwijl ik mij douchte, voelde ik een flinke knobbel in mijn borst. Ik gaf er geen aandacht aan, maar durfde er ook geen tweede keer over heen te gaan. Toen mijn partner het na enkele dagen ook voelde, kon ik het niet meer negeren. Iets in mij zei, dat het goed mis was…het was kanker en ik wist het! 2 Weken later bevestigde de uitslag van de punctie mijn gevoel. Over de manier waarop ik hiermee om gegaan ben gaat deze website….

Wat het mij gebracht heeft….

Weten dat er meer tussen hemel en aarde is…
Het ervaren van een ongekende kracht die in mij naar boven kwam…
Een persoonlijke sprong in mijn emotionele/mentale/spirituele ontwikkeling…
Een stuk bewuster in het leven staan…
Zelfverzekerder in het leven staan…
Eigenwaarde/eigenliefde…
Het maken van keuzes die beter bij mij passen…
Het leven niet steeds zo serieus nemen…

Ook heeft het mij bewust gemaakt over de machtspositie die artsen denken te hebben. Ze zijn ontzettend begaan met je, totdat je zegt een andere weg in te willen slaan dan de weg die zij je adviseren. Iets veranderd dan in hun houding naar jou toe. Dat voelde alles behalve fijn en was teleurstellend. Maar gelukkig ben ik zo eigen-wijs om dan juist mijn eigen weg te gaan! Want….wie werkelijk wil genezen van kanker moet o.a. eigen-wijs zijn en het lef hebben om een rebel te zijn…zoals Hans Moolenburgh, complementair arts dit ook zo mooi zei! Laat ik die 2 eigenschappen nou net ook bezitten…

De shock waar ik 2 dagen in gezeten heb, nadat de arts vertelde dat ik borstkanker had, is niet met een pen te beschrijven. Ik ging dood!….was alles waaraan ik nog kon denken. Kalmeringstabletten hielden mij enigszins uit mijn emoties. Zelf heb ik het vermoeden dat ik na 2 dagen in shock te zijn geweest, een BDE-ervaring heb gehad. Ik werd die morgen wakker en voelde mij een ander persoon, was totaal niet meer in shock, ik wist precies wat ik wel en niet moest gaan doen om te genezen, ik had vrede met dat wat er zich in mijn leven voor deed, ik nam het leven in eigen hand…. Ik had mijn “oude ik” die nacht ergens achter gelaten voor mijn gevoel. Er kwam een immense kracht in mij naar boven die ik nog nooit gevoeld had. Ik wist dat ik ging genezen, maar dan wel op mijn manier…

Voor mijn omgeving was het wennen om te zien hoe ik begon om te gaan met mijn ziekte. Ik was niet meer achter de computer weg te slaan en las alles wat ik maar kon lezen over kanker. Ik wist het! Die tumor mocht er d.m.v. een operatie uit, maar bestraling en chemo was niet voor mij. Echter, bij een borstbesparende operatie hoort bestraling. Dat is een soort pakket wat je neemt….ook wel protocol genoemd. Dat stond mij zowiezo niet aan, want ik bepaalde toch zeker zelf wat ik wel en niet van dat pakketje wilde. Het was toch mijn lijf! Het woord MOETEN, had ik altijd al een antipathie tegen gehad, dus dat kwam nu mooi van pas in dit proces van genezing…

Ondanks dat ik “wist” geen chemo en bestraling te willen, kwam deze overtuiging alleen vanuit mijn gevoel…meer onderbouwd dan dat was het niet. Op zoek naar boeken dus…. En ja, het boek Chemo of kan ik zelf kiezen? van Henk Trentelman, liet mij precies lezen wat ik voelde…. Pfieuw, wat was ik blij dat deze informatie tot mij kwam. Ondertussen probeerde ik te begrijpen wat er met mij gebeurde, dat ik op deze manier het heft in eigen hand nam voor mijn leven. Het leek wel of ik geleid werd door iets of iemand… of was het gewoon mijn intuïtie…mijn Hogere Zelf…het Goddelijke in mij…een immense kracht? Of klonk dat allemaal te zweverig of te spiritueel? Inmiddels weet ik, wat maakt het uit, het beestje hoeft maar een naam te hebben…. En zelf voel ik mij het beste bij intuïtie en mag ieder de ruimte krijgen voor de naam van zijn beestje….

In het jaar dat ik voor het eerst ziek werd, deed ik de NEI-opleiding. Dat is een therapie die zich richt op verdrongen ervaringen, vooral in de jeugd en prenatale tijd. Ik was me al voorzichtig bewust van de overtuiging dat ieder mens die ongelofelijke kracht bezit, zowel positief als negatief! Deze visie werd geactiveerd toen ik de diagnose borstkanker kreeg, want er kwam inderdaad een ongekende kracht in mij naar boven. Een mede student gaf mij het boek Gevangen in Stilte van Grace Gawler, dat over de transformatie van je emoties bij de genezing van borstkanker gaat. Grace Gawler heeft samen met haar man Ian Gawler, die het boek Je kunt kanker overwinnen schreef, honderden vrouwen met borstkanker begeleid. Het volgende gedicht staat in het boek Gevangen in Stilte en wil ik graag met jullie delen. Toen ik het voor het eerst las, kwam dit enorm bij mij binnen, ik stopte niet meer met huilen…ik wist dat dit gedicht over mij ging….

Vrouwen, gevangen in stilte, zo zacht en zo sterk,
vertel me over je leven, waar je voor het eerst je pad verliet.
Vertel me je verhaal, over hoe je de strijd aanbond met je leven,
vertel me over al je lasten, al je verdriet.

Ik zie hoe je geworsteld hebt zonder een klacht te uiten.
Ik voel het huilen van je ziel – en toch blijf je zwijgen.
Over je verliezen, je verdriet, je angsten, al weet je
dat ze groter worden naarmate de jaren verstrijken.

Totdat je innerlijke wijsheid zegt: nu is het genoeg!
En je wakker wordt met een tumor, een vurige bol,
gevoed door een uit de hand gelopen wijze van leven –
te lang te veel verzwijgen eist nu zijn tol.

Dat is het moment om wat geweest is opnieuw te bezien
en een nieuwe strategie te volgen in je eigen belang.
Met liefde en geestdrift kun je genezen!
Laat het vasthouden los – dat doe je al zo lang.

Koester jezelf en maak jezelf heel.
Leef je leven ten volle, verwezenlijk je doel en volhard.
Vrouwen, gevangen in stilte, zo zacht en zo sterk,
vindt de moed tot genezing en zing het lied van je hart!

hart

 

Ik werd geopereerd en kreeg een borstbesparende operatie. Dat ik geen bestraling en chemo ging doen had ik nog niet gemeld aan de artsen. Ze gaan er blijkbaar zomaar vanuit dat je gewoon doet wat ze zeggen! Ik weet nog heel goed dat ik het ziekenhuis binnen liep op de dag van de operatie en dacht, zo dit is de eerste en de laatste keer dat ik hier binnenstap voor een behandeling aan mijn borst…Het hoort toch verdorie zo te zijn dat je zelf degene bent die beslist wat er met je lichaam gebeurt, of niet? Jij bent de regisseur over je leven en alleen jij bent ook degene die opdracht geeft aan deskundigen wat wel en niet te doen…

Vervolgens las ik het boek Ik en Kanker van Lara Masanowa Tatje. Lara is nederlandse en woonde destijds in Spanje. Ze is spiritueel psychotherapeute en heeft zichzelf volledig genezen van borstkanker en daar gaat ook haar boek over. Nadat ik het boek in 2 dagen uitgelezen had, heb ik haar gebeld en een therapieweek bij haar geboekt in Spanje. Een week later op maandagmorgen zou ik de uitslag krijgen van het pathologisch onderzoek dat zou uitwijzen of ik uitzaaiingen had. Dat hield mij niet tegen om te vertrekken, want iets in mij wist dat mijn kanker lokaal was. En dat bleek ook volgens de 2 lymfeklieren die op kweek waren gezet… Al vraag ik me eerlijk gezegd af hoe men kan bepalen of je in je dikke teen nog een tumor hebt zitten aan de hand van een lymfeklier die op kweek gezet is….
Bij Lara heb ik een combinatie van regressie- en reïncarnatie therapie gedaan en hypnotherapie. Voor mijn gevoel heb ik daar in Spanje veel achter me gelaten voor wat betreft onverwerkte dingen uit mijn verleden die ver terug gingen naar mijn kindertijd. Het voelde als een verlichting.

Terug gekomen uit Spanje ben ik begonnen met het ontgiften van mijn fysieke lichaam. Zoals Lothar Hirneise ook zegt, dit is essentieel als je werkelijk wilt genezen. Ik heb destijds de citroensapkuur gedaan. Terwijl ik dit schrijf heb ik inmiddels een betere en makkelijkere manier gevonden om je darmen te ontgiften. De Energy Detox kuur. In het menselijk darmstelsel bevindt zich een schadelijke slijmlaag welke door schadelijke bacteriën is gevormd. Dit wordt ook wel de biofilm genoemd. Door de Energy Detox kuur te doen komt deze biofilm via je ontlasting mee naar buiten. Er is geen enkele kuur die dit voor mekaar krijgt. Ik heb het zelf ondervonden en kan de kuur iedereen aanbevelen! Wanneer je darmen schoon zijn kunnen ze weer optimaal voedingsstoffen opnemen om gezond te blijven.

Voor mijn gevoel had ik na mijn therapieweek bij Lara mijn emotionele, mijn mentale en spirituele lichaam geheeld en bij terugkomst mijn fysieke lichaam. Ik lette zoveel mogelijk op met suiker en at weinig vlees. Ik kon me niet herinneren wanneer ik me ooit zo gezond gevoeld had. Voelde me beter dan ooit. Heel helder van geest, ook lichamelijk sterker dan ooit. Ik was in één klap een vrouw geworden die bewust in het leven stond. Nou, als dat dan prijs was die ik moest betalen…Graag! Dankbaar voor de kanker die er in mijn leven was geweest ging ik verder. Zelf was ik blij met “mijn nieuwe ik”, maar voor mijn toenmalige partner was het op zijn zachtst gezegd wennen. Ik voelde me vreugdevoller dan ooit en straalde dit ook uit. Ik kwam steeds dichter bij mezelf te staan. Begon mezelf vragen te stellen als: Wie ben ik? En….wat wil ik eigenlijk in dit leven? Hoe vind ik het fijn om te leven?….Ga ik eigenlijk wel zo graag op vakantie of hoorde ik dit alleen maar fijn te vinden, omdat de meeste mensen dit fijn vinden? Ik vind 4 dagen namelijk lang zat ! Als ik moeder word, hoe zou ik mijn kind dan willen opvoeden? “Werken”….hoe zie ik dat eigenlijk? Inmiddels de mooiste baan van mijn leven gevonden. Dat kun je hier lezen. Dat mijn partner en ik door de kanker verder uit mekaar waren komen te staan, had ik niet door, want ik zweefde immers op een roze wolk. Het had mij veranderd, het had me korter bij mezelf gebracht, ik was meer mezelf geworden en dat was niet de vrouw waar hij 2 jaar daarvoor een relatie mee begonnen was…Kortom ik kwam een soort van thuis bij mezelf…had mezelf gevonden…en hij stond erbij en keer ernaar…

De chemo en bestraling heb ik overigens niet meer gedaan en ook daar ben ik tot op de dag van vandaag heel blij om…

4 Maanden na de diagnose was ik zwanger….Helemaal blij! Wat zou ik een veel betere moeder kunnen zijn met de ervaring die ik de afgelopen maanden had gehad. Het leek wel of het zo had moeten zijn. Een miskraam, 2 maanden later borstkanker… De 9 maanden die volgden gingen met ups en downs. Het ene moment was ik dolgelukkig, het andere moment was ik onzeker over mezelf en vroeg ik me af of deze relatie goed voor mij was. Dat waren de hormonen dus, die zorgden voor deze afwisselende emoties. Ik geloof wel dat deze hormonen de wijsheid van de vrouw zijn! Ze zijn niet altijd even leuk, die negatieve gevoelens/emoties en we moeten ze zeker niet altijd te serieus nemen, maar ze verdienen zeker om naar gekeken te worden. Iets in je onderbewustzijn wil naar buiten, wil gehoord worden…dat zijn die negatieve emoties ook, evenals de positieve gevoelens die er naar boven komen…

Sep werd geboren en 2 maanden later had ik precies op de plek waar de tumor had gezeten een cyste. Onder de douche voelde ik weer een enorme knobbel. Precies zoals het de vorige keer ging. Alleen…hij voelde nu zacht en kon heen en weer bewogen worden. De tumor was hard geweest en was weinig beweegbaar. Angst had ik niet, want ergens wist ik, net zoals ik ook wist dat het goed mis was, dat het nu niet zo’n vaart liep en dat het goedaardig was… Ik probeerde zoveel mogelijk te werken aan de onderliggende oorzaak van mijn cyste, las in het boek van Christiane Beerlandt, De sleutel tot Zelfbevrijding over het verband tussen lichaam, ziekte en gezondheid en tussen je geest, emoties en je psyche. Hier ging ik mee aan de slag…

Terwijl mijn relatie alles behalve harmonieus verliep was het thema dat mij bezig hield: Me onmachtig voelen om vanuit mezelf te leven. En ook klampte ik me emotioneel vast aan mijn partner. Ik was op zoek naar geborgenheid, maar zocht deze in mijn partner en dat was nou juist niet waar ik geborgenheid in eerste instantie moest zoeken. Werkelijke geborgenheid moest vanuit mezelf komen, dan pas kon een ander mij die geven. Eerst moest ik mijzelf volledig omarmen en accepteren met mijn fijne en minder fijne kanten. Steeds vaker bedacht ik me, dat ik deze stress die mijn relatie veroorzaakte niet kon gebruiken en deze ook niet verdiend had! Bovendien werkt stress verlammend op je immuunsysteem en dus ook op de Natural Killer Cellen, die o.a. je kankercellen netjes opruimen. Pfieuw….bij deze gedachte kreeg ik nog meer stress…

Na 1,5 jaar heb ik de stap gezet om een thermografie te laten maken, want ondertussen voelde ik regelmatig steekjes in mijn borst. Dit beviel me niet, voelde niet goed. De thermograaf vertelde me naar een arts te gaan. Verder mogen ze niks zeggen, daar zijn ze niet bevoegd voor. Daar ging ik, op naar het ziekenhuis. Ik wilde wel een echo, maar geen mammografie, want inmiddels wist ik dat een mammografie niet goed voor je is. En waarom een mammografie als je op een echo duidelijker kunt zien wat er aan de hand is? Protocol…pakketje… oh ja, ik was weer in het ziekenhuis! Daar waar ze je het liefst geen ruimte laten om zelf te bepalen over je lichaam! Ik mocht gelijk voor een echo en 1 week later had ik de uitslag. Er zat een grote cyste en daar rond heen had zich kwaadaardig weefsel gezet. Ik vermoed dat dit achtergebleven cellen waren die 2 jaar daarvoor nog niet te zien waren geweest. De chirurg deelde me mee, dat hij al een operatie 2 weken later gepland had en dan zou mijn borst volledig geamputeerd worden, alle lymfen eruit gehaald worden en daarop zou chemo volgen. Ha! Dat gaat hem niet worden, dacht ik, dus ik heb hem netjes bedankt en gezegd dat ik hem volgende week wel zou laten weten of zijn geplande afspraak door kon gaan….Niet dus!!! De invloed die een arts met wit schort heeft is best wel groot, want ik wist al dat ik dit niet ging doen en toch zei ik dat ik er nog wel over zou bellen…

De operatie ging dus niet door en daar vervolgde zich mijn zoektocht. Ik weet nog goed dat ik dacht, zo nu kan ik het helemaal gaan aanpakken zoals ik wil. In eerste instantie zei mijn partner dat we er alles aan gingen doen om op mijn manier te genezen en dat we desnoods zijn moeder konden vragen om eraan mee te betalen. We waren nog geen week verder of ik hoorde hem er niet meer over en hij begon zich ook steeds meer terug te trekken in dit hele verhaal. Omdat ik niet onder één dak kon leven met iemand die mij niet steunde besloot ik met mijn zoontje van toen 1,5 jaar naar mijn ouders in Limburg te gaan, want die steunden mij wel gelukkig in de weg die ik wilde bewandelen. Het viel wel zwaar om wéér te voelen hoe mijn partner ondanks de situatie steeds maar alleen met zichzelf bezig was. Hij vond vakanties en andere materiële zaken belangrijker dan de moeder van zijn kind bijstaan…

Inmiddels heb ik zoveel eigenwaarde bij mekaar verzameld dat ik nu wel een fijne man naast me heb staan. Die kwam ik tegen op het moment dat ik mezelf was gaan waarderen, van mezelf was gaan houden. Ik kon de knop omzetten omdat ik mezelf teveel waard begon te vinden om in zo’n ziekmakende relatie te blijven zitten. Het inzicht begon zo langzaamaan duidelijker te worden dat de borstkanker zeker in verband stond met de relatie waar ik jaren in had gezeten…. Misschien niet gelijk direct, maar indirect omdat ik op één of andere manier getriggerd werd en gelijksoortige gevoelens aantrok die ik misschien al had ervaren in mijn vroegere jeugd. Overigens, ik zeg hier ook niet dat ik hem de schuld geef, maar meer omdat hier maar weer eens duidelijk wordt dat alles bij jezelf begint…Hoe kan een ander van je houden als je niet genoeg van jezelf houdt? Hoe kan een ander je waarderen als jij jezelf niet genoeg waardeert? Alles in dit leven is een spiegel voor jou, hoe jij met jezelf omgaat zal weerspiegeld worden in hoe een ander met jou omgaat. En die ander, die naar alle waarschijnlijkheid ook weinig eigenwaarde heeft en jou daarom niet vanuit liefde kan bij staan. Hoe dan ook, het was een harde leerschool, maar zeker de moeite waard…en inmiddels ben ik hem dankbaar dat ik zo ben mogen groeien de laatste jaren…

Daar waar liefde is kan geen angst zijn, waar liefde is kan ook geen ziekte zijn. Trouwens….ooit al eens gehoord van hartkanker? Ik niet! Angst is een overkoepelende emotie van alle andere emoties, zoals o.a. boosheid en verdriet die ziekte kunnen veroorzaken. Kijk eens op deze website: www.jereisnaarhuis.nl. Hier kun je lezen dat stress 85 % de onderliggende oorzaak van ziekte is. Ik ben daar zelf ook heilig van overtuigd. Waarom ik daar van overtuigd ben? Dat is meer een gevoel…een innerlijk weten…intuïtie. We houden zoveel spanningen vast, omdat we niet weten en vroeger vaak nooit geleerd hebben hoe met emoties om te gaan. En als je dit nooit geleerd hebt en er doen zich steeds meer stressvolle situaties voor in je leven dan wordt dit teveel en gaat je lichaam die spanning (energie) opslaan. Uiteindelijk kan dit tot ziekte leiden, zoals bij mij gebeurd is. Dit is ook afhankelijk van persoon tot persoon, de ene persoon is weer gevoeliger dan de andere persoon. De Germaanse Geneeskunde van Dr. Ryke Geerd Hamer is ook zeker de moeite waard om te lezen als je ziek bent. Hij legt het verband tussen stress (een conflict) en de ziekte die jij hebt.

Mijn zoontje werd opgevangen door zijn opa en ik kreeg alle ruimte om met mijn genezing bezig te zijn. Ik kwam terecht via internet bij Natuurgeneeskundig Centrum Energy Healing in Veldhoven. Zoals ik vaak heb, wist ik dat ik hier naartoe moest. Al had ik nog geen idee wat het was waar ik naartoe ging. Op naar Veldhoven, spannend vond ik het wel….wat moest ik verwachten? Was daar een arts aanwezig? Ik wist het niet, maar toen ik er eenmaal binnen stapte wist ik niet wat me overkwam. Wat een opluchting! Het hele ziekenhuis-gebeuren vind ik zo een ontzettende “zware” bedoening. En trouwens, waarom heet het ziekenhuis? Hoort het niet gezondheidshuis of zoiets te heten? Lekker genezen in een ZIEKenhuis, ha! Bij Energy Healing was het alles behalve ziekenhuis-achtig. En dat terwijl het er stikt van de kankerpatiënten! Jacob, een hele vriendelijke man (zonder wit schort) deed de deur open. Ik nam plaats in de ruimte waar meer mensen zaten. In die ruimte, wat gewoon een hele gezellige huiskamer is, hingen aan het plafond allerlei buizen en er lagen wat apparaten die ik nooit eerder had gezien. Na een minuut of 10 voelde ik me heel licht in mijn hoofd, een fijn gevoel en van binnen werd ik heel rustig. Ik kon niet goed onder woorden brengen wat ik voelde. Wel wist ik dat ik hier de komende tijd veel ging doorbrengen en dat daar een stuk genezing voor mij lag….
Energy Healing werd al gauw een 2e thuis voor me. Ik ging er 3x per week naartoe, zat er soms wel langer dan 2 uur, maar meer betalen was niet aan de orde bij Jacob! Leerde er veel mensen kennen, waar ik stuk voor stuk iets van leerde. Ieder had een stukje van mij in zich en ik ontdekte dat over het algemeen de meeste kankerpatiënten gevoeliger zijn dan de gemiddelde mens. Ook werd ik me daar meer en meer bewust over de wereld waarin wij hier leven…over de farmaceutische industrie die niet uit is op het genezen van mensen, maar het juist in stand houden van mensen die medicijnen nodig hebben. Ha! Wat gaat hier een geld in om… Er zaten hier mensen die allang door reguliere artsen opgegeven waren. Soms vond ik het te heftig om zo hard wakker geschud te worden en me te realiseren in welke wereld we leven. Heb ook lang gedacht dat ie-de-reen dit moest weten, maar inmiddels ben ik dat station gepasseerd, want niet iedereen staat hiervoor open of is eraan toe om de waarheid te horen…
Resonantietherapie is een elektromagnetische therapie die zich richt op de frequenties van allerlei microben/ziekte veroorzakers in het lichaam. De apparatuur is zodanig ingesteld, dat eigenlijk alle voorkomende ziekte veroorzakers worden opgeruimd.

In de tussentijd had ik zo nu en dan telefonisch kontakt met Wieger Rekker. Wieger is nederlands en woont in Gronau waar hij ook zijn praktijk heeft, Gronau is een dorp net over de grens bij Enschede. Wieger heeft meer dan 20 jaar ervaring met kankerpatiënten. Ik kwam bij hem terecht, doordat ik las over natriumbicarbonaat infuzen die Tullio Simoncini in zijn praktijk in Italië aan kankerpatiënten gaf. Wieger zou deze infuzen ook geven aan zijn patiënten. Toen ik hem belde vertelde hij me dat vitamine C infuzen effectiever zouden zijn. Vrouwen met borstkanker die natriumbicarbonaat infuzen kregen, zouden maximaal 3 jaar later de borstkanker weer terug hebben. Hij sprak ook over een ECT behandeling. Daar had ik al snel een goed gevoel over, alleen deze therapie kostte € 12.000,- en die had ik niet! Ik bleef naar Energy Healing gaan en belde zo nu en dan met Wieger. Wat een fijne man was dat zeg! Niks opdringen, maar allerlei mogelijkheden geven. Pfff….steeds meer mensen op mijn pad die goed voelden en daarnaast ook steeds minder mensen in mijn leven die niet meer zo goed bleken te passen. Dat klinkt misschien niet zo aardig, maar mensen komen en gaan in je leven en in een periode als die waar ik me in bevond veranderde dit nogal in een keihard tempo! Het voelde goed, ik ging voor mijn leven en ik was niet te stoppen en degenen die dit probeerden tegen te spreken moesten zonder pardon wijken. Ik kon geen energie verbruiken aan diegenen die mij niet steunden in mijn weg. Oh waauw terwijl ik dit schrijf voel ik weer precies hoe deze periode uit mijn leven was. Voor velen waarschijnlijk niet te begrijpen, maar voor mij was het één van de beste en mooiste periodes uit mijn leven. Waarom? Ik nam mijn leven in eigen hand, voelde me zo vrij als een vogel om elke dag naar Energy Healing te gaan, daar waar zoveel mensen bij mekaar kwamen die ook al wakker geschud waren uit hun coma. We begrepen mekaar…er werd niet geoordeeld, iedereen was goed zoals hij is en ga zo maar door…. Ik realiseerde me ook dat genezen van kanker op een prettige manier kon i.p.v. de lijdensweg waar de meesten in belanden en daar had ik voor gekozen. Wat voelde ik me dankbaar en bevoorrecht…en wat stond ik weer door deze ervaring in het leven, nog bewuster…nog meer angst achtergelaten. Zo vrij….